चेन्नेई – यो घटना एउटा उदाहरण मात्र हो जसले जनवादी गणतन्त्र चीन (पीआरसी) को विश्वसनीयता कत्तिको खराब छ भनेर देखाउँछ।

चिनियाँ कम्युनिष्ट पार्टी (सीसीपी) को लागि, यो एक समस्या हो जुन खेलकुदभन्दा परसम्म फैलिएको छ।

पीआरसीले २१औं शताब्दीको लोकतन्त्र सिर्जना गरेको दाबी गर्दछ। बेइजिङको प्रोपोगाण्डा अनुसार संयुक्त राज्य अमेरिका र युरोपमा उदारवादी लोकतन्त्रलाई प्राविधिक, अधिनायकवादी लोकतन्त्रले प्रतिस्थापन गर्दैछ। तर, अमेरिकाले भने कुशलतापूर्वक र तथ्यांकको आधारमा समृद्धि र सुरक्षा सिर्जना गर्दछ।

सीसीपीले चीनमा सार्वजनिक सूचनाको पहुँचमा समेत प्रतिबन्ध लगाएको छ। वास्तविकतालाई चिनियाँ शासन अनुकूल बंग्याएर, तोडमोड गरेर पस्किने गरिएको छ। सीसीपीले मिडियालाई नियन्त्रण गरेको छ भने कठोर सेन्सरशिपमार्फत सीसीपीको तर्फबाट पोस्ट, लाइक, सेयर गर्ने निजामती कर्मचारीहरूको फौजदारी अभियोग लगाउने गरिएको छ।

सामाजिक सञ्जालहरू जस्तै विबो, विच्याट र अन्य आउटलेटहरूमार्फत जुन विशेष रूपमा घरेलु बजारको लागि सिर्जना गरिएको थियो र कडा रूपमा नियन्त्रण गरिन्छ। यस दबंग नियन्त्रणको परिणाम स्वरूप, पेंग शुआइको पोस्टिङ केही समयमै उनलाई नै बेपत्ता पारिएको छ। यस्तो होइन कि सेन्सरशिपले धेरै आक्रोश पैदा गर्‍यो।

चीनमा, यो मीटू मामिला मात्र एक मुद्दा होइन। पार्टीले अर्थतन्त्र र अदालतलाई मात्र होइन विज्ञान र शिक्षालाई पनि नियन्त्रण गर्छ।

अन्ततः जीवनका सबै क्षेत्रहरूलाई अन्तिम विवरणसम्म अनुगमन गरिन्छ। नतिजाको रूपमा, सीसीपीले चिनियाँ नागरिकहरू विरुद्ध कार्य गर्दछ। यसले सयौं हजारौं मुस्लिम उइघुरहरूलाई शिविरहरूमा पुनःशिक्षाको नाममा नियन्त्रणमा लिएर यातना दिइरहेको छ। सीसीपीले हङकङमा प्रजातन्त्र आन्दोलनलाई मौन बनाउन प्रहरी बल र कानुनी माध्यमहरू प्रयोग गरेको छ।

एक साँचो लोकतन्त्रको विपरीत, जसमा शक्ति पृथकीकरणको सिद्धान्तले विभिन्न राज्यका अंगहरू एकअर्कालाई जाँच्ने र सन्तुलनमा राख्ने कुरा सुनिश्चित गर्दछ र जहाँ चुनावले वास्तविक छनौट प्रदान गर्दछ। तर चीनमा एउटा मात्र सर्वोच्च अधिकारवाला निकाय छ, त्यो हो सीसीपीको पोलिटब्युरो। जसमा सीको नेतृत्वमा १.४ बिलियन जनताको भाग्य तय हुन्छ। बढ्दो अविश्वास पार्टीको प्रचुर शक्ति र वास्तविक नियन्त्रणको कमीको परिणाम हो।