काठमाडौं- प्रतिनिधिसभा निर्वाचनमा मत खसाल्न अब तीन दिन मात्रै बाँकी छ । आगामी निर्वाचनमार्फत अब्बल नेतृत्व चुन्न मतदाता उत्साहित देखिन्छन् । निर्वाचनपछि आउने नेतृत्वले मुलुकमा समृद्धि ल्याउने जनअपेक्षा छ । अर्कोतर्फ विमानस्थलमा रोजगारीका लागि विदेशिने युवाको लर्को पनि कम भएको छैन ।

उनै युवामध्येका एक हुन्- रुपन्देहीका सन्देश धोबी । उनी ८ वर्षदेखि मलेसियामा श्रम गर्दै आइरहेका छन् । १८ वर्षमै परदेश भासिएका उनीमाथि यतिबेला भर्खरै विवाह गरेकी श्रीमतीसँग टाढिनुपर्दाको छट्पटी छ । मध्यपूर्वमा चर्किएको द्वन्द्वका कारण एयरपोर्टमै अलपत्र हुँदा रोजगारी गुम्छ कि भन्ने चिन्ता पनि उनीमाथि छ ।

‘नेताहरुले देशमै रोजगारी दिएको भए ज्यान जोखिममा छ भन्ने थाह हुँदाहुँदै पनि विदेशिनुपर्ने थिएन । धेरै पहिलेदेखि हेरिरहेको छु- जो आएपनि हामीलाई कसैले केही गर्ने होइनन् ।’ उनले सरकारप्रति आक्रोश पोखे ।

शनिबार बिहानैदेखि मध्यपूर्वी क्षेत्रमा द्वन्द्व चर्किएको छ । परराष्ट्र मन्त्रालयले दिएको जानकारी अनुसार मध्यपूर्वका विभिन्न मुलुकमा १७ लाख २९ हजार २ सय ८८ जना नेपाली छन् ।

द्वन्द्व लम्बिएमा अब आउने सरकारलाई त्यहाँँका नागरिकलाई सुरक्षित देश फर्काउँदै स्वरोजगार बनाउने अर्को चुनौती समेत रहनेछ । त्यसमाथि, रेमिट्यान्सले धानेको मुलुकको अर्थतन्त्र र नुनदेखि सुनसम्ममा परनिर्भर नेपाललाई आत्मनिर्भर बनाउने जिम्मेवारी पनि नयाँ सरकारको काँधमा हुनेछ ।

द्वन्द्वका कारण आफूसहित परिवारको गर्जो टार्न परदेश जाने तरखरमा रहेका सन्देश नयाँ आउने सरकारले रोजगारी दिए विदेशबाट फर्किएर देशमै फर्किने सुनाउँछन् । ‘विदेशजस्तो काम यहीँ पाए घर फर्केर परिवारसँगै बस्ने हो ।’ उनले भने ।

आइतबार बिहान नेपाल एयरलाइन्सबाट सीधै मलेसियाको लागि उनको उडान तय भएको थियो । तर, मध्यपूर्वमा विस्तार भएको द्वन्द्वका कारण आफ्नो उडान सोमबार दिउँसोका लागि सरेको उनी सुनाउँछन् । ‘उडान भोलि दिउँसोलाई सरेको भनेर म्यासेज आएको छ, विदेश जाने भनेर पैसा पनि थोरै लिएर आएको थिएँ । सकिन आँटिसक्यो । यहाँ पानी पनि पिउन पाइएको छैन’ उनले सुनाए ।

यस्तै, २० गते कतारको उडान रहेकोमा सोबारे बुझ्न भैरहवाबाट त्रिभुवन विमानस्थल आएका अर्का यात्रु थिए- पशुपति भर । ‘कतारका लागि ४ तारिक फलाइट छ । मेरो प्लेन जान्छ कि जादैँन भनेर बुझ्न आएको हुँ । उहाँहरुलाई पनि केही टुङ्गो रहेनछ । काममा फर्किन नपाए त ७ जनाको परिवार धान्ने आम्दानीको स्रोत नै सकिन्छ,’ उनले पीडा सुनाए ।

नेपालमा व्यापार गर्दा राम्रो नभएपछि रोजगारीका लागि कतार पुगेको उनको भनाइ छ । ‘कतार गएको १७ वर्ष भयो । त्योभन्दा अघि त नेपालमा नै व्यापार गरेको थिए । व्यवसाय गर्न पनि कहाँ सजिलो छ र ? दर्तादेखि नै हैरानी छ, यहाँ राम्रो नभएपछि विदेशीएको हुँ,’ उनले भने ।

फागुन २१ गते हुन लागेको निर्वाचनबारे सोध्दा उनले आफूलाई नयाँमाथि भरोसा रहेको सुनाए । ‘विदेश जाने-आउने गर्दा मैले त कहिले पनि भोट नै हालेको छैन ।’ उनले भने । विदेशमा दुःख र ज्यानको असुरक्षा हुँदाहुँदै पनि स्वदेशमा बस्न सक्ने अवस्था बनाउन नसकेकोमा उनी विगतका नेतृत्वप्रति रुष्ट देखिन्छन् । ‘बहुदल आएदेखि नै मैले देखेको छु, खोई कसैले राम्रो गर्न सकेनन् ! नत्र त विदेश जाने मन हामीलाई पनि कहाँ छ र ?’ उनले गुनासो पोखे ।

यस्तै, दाङ तुलसीपुरका अर्का यात्रु बोधबहादुर सुनार पनि सरकारले शिक्षा र रोजगारी सिर्जनामा बेवास्ता गर्दा देशमा टिक्न नसकेको बताउँछन् । ‘संविधानले शिक्षा, स्वास्थ्य निःशुल्क बनाएको छ । हामीले हाम्रा बच्चालाई गुणस्तरीय शिक्षा दिलाउन भने प्राइभेट स्कूल नै हाल्नुपर्ने अवस्था छ । त्यसैको लागि पनि विदेश जानु परेको छ । हामी बाध्यताले विदेश जाँदै गर्दा छोराछेरीमा समेत उतै जाने लहर बढेको छ,’ उनले भने । अब आउने सरकारले देश बनाउने विकासका नयाँ निर्णयसहित अडिग भएर सेटिङ नगरी जनताको लागि काम गर्न उनले सुझाए ।

‘०३६ सालदेखि हामीले भोगेका छौँ । हरेक काममा सेटिङ हुन्छ । सबैले आफ्नै छोराछोरी र आफन्तलाई मौका दिएका छन्, ठाउँमा पुर्‍याएका छन् । गरिबहरु त जहिलेपनि समस्यामा अल्झिने र तल पर्ने भएको छ । हामी त भोट दिने वस्तु मात्रै त रहेछौँ नि,’ उनले भने । कतारका लागि शनिबार विमानस्थल आउँदा उडान रोकिएको खबर पाएपछि फर्किएका उनी आइतबार पुनः उडान हुने वा नहुनेबारे बुझ्न विमानस्थल आएका थिए ।

यस्तै, साउदी अरबका लागि आइतबार दिउँसो साढे २ बजेको उडान तय भएका मोरङका उपेन्द्र मगर पनि विमानस्थल पुगेका थिए । द्वन्द्वका कारण उडान रोकिएपनि मत हालेर उम्मेदवार चुन्न पाउने अवस्था बनेकोमा भने उनी खुसी देखिन्थे । ‘पहिलोपटक विदेश जान लागेको हुँ । फ्लाइट रोकिँदा भोट हाल्न पाइन्छ जस्तो छ । चुनावमा भोट माग्न आउँदा हामी गर्छौँ भनेपनि बरोजगारीकै कारण विदेश जान लागेको हुँ,’ उनले भने ।

उनी थप्छन्, ‘नागरिकको दुःखसँग भोट साटेर सरकारमा पुगेकाहरुले गर्नुपर्ने काम नगरेकै कारण सानै उमेरमा गाँस जुटाउनकै लागि मैले न बालापन भोग्न पाएँ न पढ्न नै सकेँ ! खोई त सरकराले बालअधिकार र शिक्षाको प्रत्याभूति गराउन सकेको ?’ उनी प्रश्न गर्छन् । सिंहदरबार दैलोमा पुगेको भनिएपनि केही काम हुन नसकेको उनको गुनासो छ ।

‘स्थानीय सरकारले आर्थिक अवस्था कमजोर भएका हामीजस्ता परिवारलाई कामसँग जोडिदिएको भए समस्या हुदैँनथ्यो,’ उनी थप्छन् । रोजगारीमा भौँतारिनु पर्दा आफूले माध्यामिक तहसम्म मात्रै अध्ययन गर्न सकेको उनले सुनाए ।

कानुनले सबै नागरिकलाई समान देख्ने व्यवस्था बनाउन अब आउने सरकारलाई उनी सुझाव दिन्छन् । ‘कानुन र पहुँचको भरमा धनी गरिब भनेर नलागोस्, सबैले समान गुणस्तरको शिक्षा र बाँच्न पाउने अधिकार पाउँन् भन्ने लागेको छ,’ उनले भने ।