फुटबलको पछिल्लो दुई दशक सम्झिँदा दुई नाम स्वतः अगाडि आउँछन्-लियोनेल मेसी र क्रिस्टियानो रोनाल्डो। मैदानमा यी दुईबीचको प्रतिस्पर्धा यति गहिरो थियो कि एउटा पुस्ताको फुटबल नै उनीहरूको नाममा विभाजित भएको जस्तो देखिन्थ्यो। कसैका लागि मेसी उत्कृष्ट थिए, कसैका लागि रोनाल्डो। तर उनीहरूको प्रतिस्पर्धाले विश्व फुटबललाई जुन उचाइमा पुर्यायो, त्यो इतिहासमा लामो समयसम्म चर्चा भइरहनेछ।

दुवैले रेकर्ड बनाए, व्यक्तिगत पुरस्कार जिते, क्लब फुटबलमा असम्भवजस्ता देखिने उपलब्धि हासिल गरे र करोडौँ समर्थक कमाए। तर अहिले उनीहरूको करिअरको अन्तिम अध्यायतर्फ फुटबल अघि बढ्दै गर्दा एउटा रोचक दृश्य देखिएको छ- एउटै युगका दुई महानायकले अन्तर्राष्ट्रिय फुटबललाई बिदाइ गर्ने शैली भने बिल्कुलै फरक रोजेका छन्।

एकातिर मेसी छन्, जसले आँसु, माया र सम्मानबीच राष्ट्रिय टोलीबाट बिदाइ लिए। अर्कोतिर रोनाल्डो छन्, जसको अन्तर्राष्ट्रिय करिअरको उत्तरार्ध अहिले असन्तुष्टि र विवादको छायामा देखिएको छ।

ब्यूनस आयर्समा मेसीका लागि बनेको भावुक रात

अक्टोबर ६, २०२६ को रात अर्जेन्टिनाको ब्यूनस आयर्सस्थित एस्टाडियो मोनुमेन्टलमा केवल एउटा मैत्रीपूर्ण खेल भइरहेको थिएन। त्यो रात अर्जेन्टिनी फुटबलले आफ्नो सबैभन्दा प्रिय खेलाडीलाई बिदाइ गरिरहेको थियो। ‘द लास्ट ट्याङ्गो’ नाम दिइएको अर्जेन्टिना र बेनिनबीचको खेल हेर्न ८५ हजारभन्दा बढी दर्शक स्टेडियममा उपस्थित थिए। उनीहरूका लागि खेलको नतिजाभन्दा ठूलो कुरा मैदानमा उत्रिन लागेको व्यक्ति थिए-लियोनेल मेसी।

एकातिर मेसी छन्, जसले आँसु, माया र सम्मानबीच राष्ट्रिय टोलीबाट बिदाइ लिए। अर्कोतिर रोनाल्डो छन्, जसको अन्तर्राष्ट्रिय करिअरको उत्तरार्ध अहिले असन्तुष्टि र विवादको छायामा देखिएको छ।

३९ वर्षीय मेसीका लागि यो अर्जेन्टिनाको जर्सीमा २०८औँ तथा अन्तिम अन्तर्राष्ट्रिय खेल थियो। टोली बसबाट स्टेडियम प्रवेश गर्दादेखि नै उनी भावुक देखिन्थे। मैदानमा छोराहरूसँगै प्रवेश गर्दा उनले समर्थकलाई हात हल्लाए। पत्नी एन्टोनेला रोकुज्जो र आमा सेलियातर्फ हेर्दा उनको भावनात्मक अवस्था झन् स्पष्ट देखिन्थ्यो।

तर मेसीको अन्तिम खेल केवल भावनात्मक समारोहमा सीमित रहेन। उनले मैदानमा पनि आफ्नो प्रभाव देखाए। उनले निकोलस ओटामेन्डीका लागि गोलको अवसर सिर्जना गरे, अर्को गोलमा पनि योगदान दिए र ७१औँ मिनेटमा पेनाल्टीमार्फत आफ्नो १२६औँ अन्तर्राष्ट्रिय गोल पूरा गरे। अर्जेन्टिनाले खेल ३-० ले जित्यो।

अर्थात्, मेसीले राष्ट्रिय टोलीबाट बिदाइ लिँदा पनि आफ्नो परिचित शैली छाडेनन्-खेलमा प्रभाव, समर्थकलाई खुसी र अन्त्यमा भावनात्मक क्षण।

‘यो जर्सी लगाएर खेल्नु जीवनकै सुन्दर कुरा हो’

खेल सकिएपछि मेसीले माइक्रोफोन समाते। हजारौँ समर्थक उनको आवाज सुन्न आतुर थिए। उनले अर्जेन्टिनाको जर्सी लगाएर खेल्नु आफ्नो जीवनकै सबैभन्दा सुन्दर अनुभव भएको बताए। आफू अब नियमित रूपमा राष्ट्रिय टोलीमा फर्कन नपाउँदा निकै पीडा हुने उनको भनाइ थियो। सम्भव भएको भए जीवनभर यही जर्सी लगाएर खेलिरहन चाहेको भाव उनले व्यक्त गरे।

त्यसपछि मोनुमेन्टलको आकाशमा ड्रोन शो देखियो। आकाशमै मेसीको आकृति बन्यो। स्टेडियम ‘मेसी–मेसी’ को नाराले गुञ्जियो। विश्वकप जितेका अर्जेन्टिनाका पुराना खेलाडीहरू पनि उनको सम्मानमा उपस्थित थिए। त्यो क्षणमा मेसी केवल फुटबलर थिएनन्। उनी अर्जेन्टिनी फुटबलको एउटा युगको प्रतीक बनेका थिए।

२००५ मा हंगेरीविरुद्ध अन्तर्राष्ट्रिय डेब्यू गर्दा ४३ सेकेन्डमै रातो कार्ड पाएका मेसीले त्यसपछि लामो यात्रा तय गरे। २०२२ को विश्वकप जितेका उनले आफूलाई वर्षौँदेखि पछ्याइरहेको सबैभन्दा ठूलो अधुरोपन पूरा गरे। दुई कोपा अमेरिका जिते, आठ पटक बलोन डी’ओर जिते। र अन्ततः राष्ट्रिय टोलीबाट बिदाइ लिँदा उनीमाथि गर्व गर्ने एउटा पुस्ता उनको पछाडि उभिएको थियो।

रोनाल्डोको कथा किन फरक देखियो?

मेसीको यही भावुक बिदाइको केही समयमै नजर अर्का महानायकतर्फ मोडिन्छ-क्रिस्टियानो रोनाल्डो। ४१ वर्षीय रोनाल्डोले अझै अन्तर्राष्ट्रिय फुटबलबाट औपचारिक सन्न्यास घोषणा गरेका छैनन्। तर उनको करिअरको पछिल्लो चरण भने सहज देखिएको छैन।

पोर्चुगलको पछिल्लो शिविरमा नर्वेविरुद्ध उनी बेन्चमा बसे। डेनमार्कविरुद्ध पनि सुरुआती ११ मा नपर्ने अवस्था बनेपछि उनको असन्तुष्टि सार्वजनिक भयो। पोर्चुगलका प्रशिक्षक जर्ज जिससले खेलाडी छनोटमा अन्तिम निर्णय आफ्नो हुने स्पष्ट पारे। त्यसपछि रोनाल्डोले शिविर छाडे। सामाजिक सञ्जालमा उनले आफूले समय आएपछि सबै पोर्चुगीजलाई ‘सत्य’ बताउने संकेतसमेत दिए।

पछि भने उनको स्वर केही नरम भयो। उनले प्रशिक्षकको विश्वास तोडेको भन्दै आफ्नो व्यवहारप्रति माफी मागे र आफू अझै राष्ट्रिय टोलीका लागि उपलब्ध रहेको बताए। तर घटनाले एउटा महत्त्वपूर्ण प्रश्न भने जन्माएको छ—रोनाल्डोको अन्तर्राष्ट्रिय करिअरको अन्तिम बिदाइ कस्तो होला?

दुई महानायक, दुई फरक अन्तिम अध्याय

मेसी र रोनाल्डोको तुलना नयाँ होइन। उनीहरूको खेल्ने शैलीदेखि व्यक्तित्वसम्म तुलना गरियो। मेसीको जादु, सिर्जनशीलता र प्राकृतिक प्रतिभाको चर्चा भयो भने रोनाल्डोको अनुशासन, शारीरिक क्षमता, मेहनत र जित्ने भोकको।

रोनाल्डोले अन्तर्राष्ट्रिय गोलको कीर्तिमान बनाए, पाँच बलोन डी’ओर जिते, क्लब फुटबलमा युरोपका ठूला उपाधि जिते र पोर्चुगललाई अन्तर्राष्ट्रिय उपाधि पनि दिलाए। तर विश्वकपको ट्रफी भने उनको करिअरको अधुरो अध्याय रह्यो।

मेसीले भने क्लब र राष्ट्रिय टोली दुवैतर्फ आफूलाई प्रमाणित गरे। लामो समयसम्म अर्जेन्टिनाका लागि विश्वकप जित्न नसकेको दबाब खेपेपछि अन्ततः २०२२ मा विश्वकप उचाले। त्यसपछि उनको अन्तर्राष्ट्रिय यात्रा अझै सम्मानित हुँदै गयो। त्यसैले अहिले उनीहरूको बिदाइको दृश्य तुलना गर्दा फरक निकै स्पष्ट देखिन्छ।

मेसीले मैदान छाड्दा समर्थकको आँखामा आँसु थियो, तर ती आँसु गर्वका थिए। रोनाल्डोको हकमा भने असन्तुष्टि, प्रशिक्षकसँगको मतभेद र शिविर छाडेको घटनाले उनको अन्तिम अध्यायलाई अनावश्यक विवादतर्फ धकेलेको छ। तर रोनाल्डोको कथा अझै सकिएको छैन। उनले सन्न्यास घोषणा गरेका छैनन्। त्यसैले मेसीको जस्तो बिदाइ नपाउने निष्कर्षमा अहिले नै पुग्नु हतार हुनेछ।

तर एउटा कुरा भने निश्चित छ। महान खेलाडीको मूल्य केवल उसले कति गोल गर्यो, कति ट्रफी जित्यो वा कति रेकर्ड बनायो भन्नेमा मात्र हुँदैन। उसले आफ्नो यात्राको अन्तिम पाना कसरी लेख्यो भन्ने कुराले पनि उसको विरासत निर्धारण गर्छ।

मेसीले आफ्नो अन्तिम अन्तर्राष्ट्रिय रातलाई प्रेम र कृतज्ञताको उत्सव बनाए। रोनाल्डोको अन्तिम पाना भने अझै लेखिन बाँकी छ। सायद यही कारणले मेसी र रोनाल्डोको कथा यति विशेष छ-उनीहरूले करिब दुई दशकसम्म एउटै प्रश्नको जवाफ खोजे, ‘सबैभन्दा महान को?’ अब उनीहरूको करिअरको अन्तिम प्रश्न भने अलि फरक बनेको छ-महान हुनु मात्र ठूलो कुरा हो, कि महान भएर बिदाइ लिनु पनि त्यत्तिकै महत्त्वपूर्ण हो?