काठमाडौं- सरकारले केही समयअघि नेकपा एमालेका अध्यक्ष एवम् पूर्वप्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओलीलाई प्रतिशोधको आधारमा पक्राउ गरेको भन्दै कार्यकर्ता र समर्थकले माइतीघर मण्डलामा विरोध प्रर्दशन गरे । त्यही बेला माइतीघरमा न्यायका लागि धर्नामा बसेकी एक जना महिलामाथि एमालेका समर्थक एक्कासी जाइलागे । धर्ना बसेकी उनी थिइन्– कालीकोट शुभकालिका गाउँपालिका–६ की जमुना खत्री ।

कर्णालीका एमाले नेता कर्णबहादुर मल्लले आफूमाथि बलात्कार गरेको भन्दै उनी आमरण अनसनमा बसेकी थिइन् । उनले मल्लको तस्बिरमा एमालेको चिन्ह प्रयोग गरेको भन्दै कार्यकर्ताले लछारपछार पारेका थिए । पार्टीले नभइ व्यक्तिले बलात्कार गरेको एमाले कार्यकर्ताको तर्क थियो ।

सुरुमा जिल्ला प्रहरी परिसर ललितपुरमा भ्रुणहत्यासम्बन्धी जाहेरी दिएकी पीडितले पछि बलात्कारको जाहेरी दर्ता गराएकी थिइन् । नेता मल्ल मुगुको सोरु गाउँपालिका–१० का स्थायीबासी हुन् । काठमाडौंको चन्द्रागिरि नगरपालिका–७ बस्दै आएका उनलाई प्रहरीले चैत १४ गते पक्राउ गरिसकेको छ ।

तर धरौटीमा निस्कने सम्भावना देखेपछि जमुना पुनः माइतीघरमै धर्नामा छिन् । बलात्कारीले खुला आकाशमुनि हिँड्न पाउनुहुँदैन भन्दै उनी एक्लै सडकमा छिन् । उनलाई नेताको आवरणमा शक्ति लगाएर आरोपी छुट्ने डर छ । आफ्नो ज्यानको सुरक्षाको अनुभूति नभएका भन्दै उनले मल्लले आजीवन कारावास पाउनुपर्ने माग गरेकी छिन् ।

नागरिकको हक अधिकारको सुनिश्चितताको लागि ऐन कानून निर्माण गर्ने नेताबाटै बलात्कृत भएपछि आफू असुरक्षित भएको भन्दै उनी धर्नामा बसेकी हुन् । उनले आफ्नो पीडा खबरहबलाई सुनाएकी छिन् ।

मल्लसँगको भेट

मल्लसँग २०८० सालमा साथीमार्फत चिनजान भएको हो । उसकै गाउँको एक जना मेरी साथी थिइन् । उसले घुम्न जाउँ भनेपछि सँगै गएका थियौँ । चिनजान भएपछि फोन नम्बर आदान प्रदान भयो । उसले आफूलाई श्रीमतीले छाडेको भन्दै मसँग नजिक हुन थाल्यो । श्रीमती अर्कै केटासँग लागेर छाडेको भन्थ्यो । एक्लो भएँ, बुढेसकालमा मेरो सहारा कोही हुने भएन भनेर रुने गर्थ्यो । खाना पकाएर दिने मान्छे भएन, कहिले होटलमा खान्छु, कहिले भोकै सुत्छु भन्थ्यो ।

आफूलाई दुःखी देखाएर मेरो नजिक हुने प्रयास गर्थ्यो । सुरुमा मलाई मन परेको थिएन । उ उमेरले पनि मभन्दा २५ वर्षले जेठो मान्छे हो । मलाई प्रेम गरे पनि घरबार गर्ने साथी चाहिएको थियो । तर, उसले फकाउँदै गयो । केटी मान्छेको मन त हो, फेरि मायाले कसको मन पग्लिदैन ? म पनि पत्थरले बनेको मान्छे त होइन । उसको दुःख सुन्दै जाँदा माया लाग्दै गयो ।

मेरो भाग्यमा यस्तै लेखेको रहेछ भन्ने लाग्यो । नेता हो, म भन्दा ठूलो मान्छे हुँ भन्थ्यो । तर उमेरमा धेरै अन्तर थियो । मैले उसको पावर र पैसा हेरेर प्रेम गरेँ भन्ने आरोप लगाउनेहरुले हामीबीचको उमेर पनि हेर्नुपर्‍यो । उ मेरो जीवनमा नआएको भए मेरै स्तरको जीवनभरसाथ दिने साथी खोज्थेँ । जीवन बर्बाद हुँदैनथ्यो ।

तर, मैले उसको दुःखसँग प्रेम गरेको थिएँ । उसले सोझी केटीलाई फसाउने मनशायले सुरुदेखि नै निकट भएको थियो । यसको कोही छैन, केही गर्न सक्दिन भनेर सिकारीजस्तो पासो लगाएको थियो । त्यो मान्छेले प्रेम गर्‍यो भनेर कसरी भन्नु ? आज मलाई घर न घाटको स्थितिमा छोड्यो । अबोर्सन गरेर शरीर छियाछिया बनाइदियो । जसले सडकमा यो हालतमा छोडेर हिड्नसक्छ त्यो कसरी प्रेमी हुनसक्छ ? कलकलाउँदो मेरो जीवन पूरै बर्बाद बनाइदियो । हामीबीचको सम्बन्धलाई कसरी प्रेमको नाम दिने ?

बदनाम गर्ने प्रयास

मेरो अर्कै मान्छेसँग बिहे भएको भनेर एउटा पुरुषसँग फोटो जोडेर सञ्जालमा हालेका छन् । तर, मेरो कसैसँग बिहे भएको छैन । फोटो जोडेर मात्रै बिहे भएको प्रमाणित गर्न सकिँदैन । त्यसले अन्यायमा परेको नारीको चरित्रहत्या मात्रै गर्नसक्छ । त्यो हदसम्म निच व्यवहार गरेका छन् । यस्तो काम गर्ने उसैका कार्यकर्ता हुन् । बिहे गरेको भए सम्बन्धित निकायमा दर्ता हुन्छ । एमाले पार्टीले बलात्कारको अपराधीलाई सधै जोगाउँदै आएको कुरा सबैलाई जगजाहेर छ ।

मलाई चुप लगाउन त्यस्तो हर्कत गरेका हुन् । तर, म त्यति कमजोर पनि छैन । अन्यायमा परेको मान्छे कमजोर हुँदैन । घाइते बघिनी जति खतरनाक अरु हुँदैन । आफ्नो अधिकारको लागि लड्नसक्छु । कसैको साथ नहुँदा पनि एक्लै माइतीघरमा धर्ना बसेको छु । म कमजोर हुनलाई यहाँभन्दा बढी बर्बाद हुन बाँकी के छ र ?

बदनाम गर्ने प्रयास गरेकाविरुद्ध मैले साइबर ब्यूरोमा उजुरी दिएकी छु । ममाथि अन्याय गर्ने कर्णविरुद्धको लडाईँ हो । यो लडाईंले अरु कुनै व्यक्ति र संगठनसँग सरोकार राख्दैन । किन अरुले ममाथि प्रहार गर्नुपर्‍यो ? आरोप भनेको नभएको कुरा लगाएकालाई भनिन्छ ।

तर, उसले मलाई छोयो भन्ने आरोप हो । उसले अपराध गरेको मसँग प्रमाण छन् । त्यसकारण अपराधीलाई सजाय होस् भनेर न्याय माग्न माइतीघर आएकी हुँ । प्रहरीले राम्रोसँग अनुसन्धान नगरेको कारण धर्नामा बस्न बाध्य भएकी हुँ ।

गायनयात्रा

म सुदूपश्चिमको मान्छे भएको कारण देउडा गीतमा रुचि छ । सानैदेखि गीत गाउथेँ । स्कुल र गाउँमा हुने सांस्कृतिक कार्यक्रममा गाउँथे । गायक बन्ने सपना थियो । तर, मैले आफ्नो कला देखाउने ठाउँ पाइरहेको थिइनँ । मैले दोहोरी गीत गाएर फेसुबकमै लाइभ हाल्थेँ । मलाई मेरो सपना साकार पार्नमा साथ दिने साथी खाजेकी थिएँ ।

तर, हेर्नु त देउडा गायनमा अब्बल गायिका हुनुपर्ने मान्छे, मलाई कुन अवस्थामा देख्नुभएको छ । अपराधिक मानसिकतालाई समयमै बुझ्न नसक्दा म कुन हालतमा छु । मेरो आफ्नौ यूट्युब च्यानल छ । त्यसमा लाइभ देउडा गीतहरु गाएको छु । गीतको एल्बम निकाल्ने ठूलो सपना थियो । देशभरकाले नचिनेपनि कलाकारको रुपमा कम्तिमा देउडा सुन्नेहरुबीच रहन चाहन्थेँ । तर आज सबै सपना ध्वस्त भयो ।

परिवार

मेरा आमाबुवा हुनुहुन्न । ६ जना दाजुभाइ दिदीबहिनीमध्ये म जेठी छोरी हुँ । सबै भाइबहिनी हुर्काएँ । अहिले सबैजना जागिरमा छन् । उनीहरु सबैको राम्रो छ । तर उनीहरुले दिदी अन्यायमा परिछे भनेर मेरो न्यायको लागि एक शब्द बोलेको थाहा छैन । न उनीहरु यहाँ मलाई भेट्न आएका छन् । परिवारको सदस्यकै साथ नभएकोलाई सबैले हेप्ने रहेछन् । तर म एक्लै काफी छु । सत्य सधैँ एक्लै हुन्छ भन्छन् नि, त्यस्तै छु ।

घटना के थियो ?

मलाई उसले बारम्बार गर्भनिरोधक पिल्स खुवाउदै आएको थियो । त्यही पिल्सको असरले मेरो अनुहार र शरीर कस्तो भयो, हेर्नुहोस् त । त्यो पिल्स कहिलेकाँही अकस्मातमा मात्रै खान मिल्ने रहेछ । तर उसले रेगुलर खुवायो । यसबारेमा मलाई पछिमात्रै थाहा भयो । माया गर्ने मान्छेले राम्रै औषधि खुवायो भन्ने लागेको थियो ।

अन्तिम समयमा पेटमा ६ हप्ताको बच्चा बसिसकेको रहेछ । म बच्चा फाल्न तयार थिइनँ । म आमा बन्न चाहन्थेँ । म रुँदा कराउँदा पनि उसले मानेन । जर्बजस्ती सातदोबाटोको किष्ट अस्पताल पुर्‍याएर अबोर्सन गरिदियो ।

अस्पतालबाट निस्केर सडकमा उसले मलाई छाडेर हिँडेको हो । बच्चा एबोर्सन गरेको महिला समय पुगेर सुत्केरी भएभन्दा कैयौँ गुणा कमजोर हुन्छ । त्यस्तो कमजोर महिलालाई उसले सडकमा छोडेर हिाडेको हो । बच्चा फालेको अशक्तलाई उसले सडकमा छाडेर हिँड्यो ।

बेवारिसे छोडेर हिडेपछि परिवार, आफन्त र सबैले थाहा पाए । त्यो थाहा पाएपछि परिवार पनि टाढा भए ।अरु साथीभाइहरु सबैसँग सम्बन्ध बिग्रियो । त्यसपछि झनै बेवारिसे हुन पुगेँ ।

आपराधिक मानसिकता

श्रीमतीले छोडेर बसेको भएपनि उसको सम्बन्धविच्छेद भएको थिएन । सम्बन्धविच्छेद नभइसकेको अवस्था भनेको उ विवाहित नै थियो । विवाहित पुरुषसँग सम्बन्ध बनाउन हुन्न भन्ने कुरा मलाई थाहा थियो । तर, अपराधिक मानसिकता भएको मान्छेसँग कसैगरी जोगिन नसकिने रहेछ । सुरुसुरुमा उसँग भाँगिरहे । तर, उसको दुख र एक्लोपनले कतिबेला र कसरी पग्लिएँ भन्ने थाहा भएन ।

घरपरिवार कमजोर भएको छोरीचेलीलाई धेरै अपराधीहरुले शोषण गर्दै आएका छन् । गरिबलाई शोषकबाट बच्नै गाह्रो हुन्छ । गरिबको छोरी उनीहरुको विस्तरामा आफैँ पुग्दैनन् । विभिन्न बहाना, प्रलोभन र वाचा गरेर ल्याइपुर्‍याइन्छ ।

घटना बाहिर आउँछ भनेर कतिको हत्या नै गरिदिन्छन् । तर म सडकमा लड्दै आएकी छु । गायिका नीतु पोडैल मेरै साथी हुन् । उनले प्रेमीको शोषण सहन नसकेर आत्मदाह गरिन् । उसको अपराधी खुलमखुल्ला हिँडिरहेको छ । के मैले पनि मर्नुपर्ने थियो ? तब समाजले विचरा भन्ने थियो ।

जन्मकैदको माग

मैले जन्मकैदको सजायको माग गरेकी छु । ताकि भोली अरु केटीको जिन्दगी बर्बाद गर्ने ठाउँ नपाओस् । यो मान्छेले पहिले पनि धेरै केटीहरुको जीवन बर्बाद गरेको छ । तर कसैले बोल्न सकेनन् । तिनीहरुमध्ये एक जनाले बालेको भए, सायद म सिकार हुने थिइनँ । त्यसकारण अब मेरो जिम्मेवारी हो, अबका दिनमा यो मान्छेबाट अर्को केटी बर्बाद हुनुहुँदैन ।

अपराधीले यो खुला आकाशमुनि हिड्न पाउनु हुँदैन । सुरुमा म मिडियामा आएको होइन । न्याय माग्न प्रहरीकहाँ पुगेँ । तर प्रहरीले कार्यालय उजुरी लिनै मानेन । त्यसपछि बाध्य भएर पत्रकार सम्मेलन गरेँ । मिडियामा आएपछि बल्ल उजुरी दर्ता भएको थियो । क्षतिपूर्ति केही चाहिँदैन । उ जेलमा हुनुपर्‍यो, मेरो माग त्यही हो ।

एउटा केटीको जीवन तहसनहस गरेको क्षतिपूर्ति के कुराले भर्नसक्छ ? पैसाले मेरो बर्बादी किन्न सकिन्छ ? पैसाको लागि सम्बन्ध बनाएको होइन । पैसाको लागि सम्बन्ध बनाउने भए बजारमा गएर बस्थेँ होला । म गायिका थिएँ । गीत गाएरै एउटा जीवन राम्रै बनाउन सक्थेँ । तर अपराधीको चङ्गुलमा फँसेपछि के हुनेरहेछ ? सडकमा बास हुने रहेछ ।

अधिकारकर्मी, महिला आयोग, महिला बालबालिका तथा जेष्ठ नागरिक मन्त्रालय कसैलेपनि सहयोग गरेको छैन । सात दिन आमरण अनसन बसेपछि बल्ल कर्ण मल्ललाई प्रहरीले पक्राउ गरेको थियो । आमरणमा धेरै कमजोर भएपनि आयोग र मन्त्रालयसँग ४ दिनको दिन सलाइनपानी मागेँ । तर, आयोगकी अध्यक्ष कमला पराजुली र नयाँ सरकारको मन्त्री सीता वादीले वास्ता गर्नुभएन ।

आखिर त्यो आयोग र मन्त्रालय कसको लागि हो ? उहाँहरु त्यो कुर्सीमा किन बस्नुभएको हो ? धरौटीमा बलात्कारीलाई छोड्ने प्रयास भएको छ । त्यसको विरुद्धमा म सडकमै हुनेछु । पूरा जीवन सडकमै बिताउन परेपनि अन्यायको खातिर लड्नेछु । किनकी म यहाँ भन्दा बढी बर्बाद हुन बाँकी छैन ।