वार्न्सको जीवनमा अवसर अर्कै गरी आयो । जसको उनले आशासमेत गरेका थिएनन् । अवसरले व्यक्तिसित सधैँ यस्तै खालको चलाखी गर्छ । अवसर पछाडिको ढोकाबाट चुपचाप पस्छ । सधैँजसो यो दुर्भाग्य वा अस्थायी पराजयको भेषमा आउँछ । यही कारण धेरैजस्ता मानिसले अवसरलाई चिन्न सक्दैनन् ।

एडिसनले एउटा नयाँ यन्त्र बनाएका थिए । यन्त्रलाई एडिसन डिक्टेटिङ मेसिनको रुपले चिनिन्थ्यो । उनका सेल्समेनहरु त्यस मेसिनलाई लिएर उत्साहित थिएनन् । उनीहरुलाई त्यो मेसिन सजिलैसित बेच्न सकिन्छ भन्ने विश्वास थिएन । वार्न्सले त्यस समस्यामा आफ्नो अवसर देखे । अवसर चुपचाप उनको जीवनमा आएको थियो । त्यस मेसिनमा वार्न्स र एडिसन बाहेक कसैलाई रुचि थिएन ।

वार्न्सले त्यस मेसिनलाई बेच्न सकिन्छ भन्ने बुझेका थिए । उनले एडिसनलाई यसको सम्भावनाबारे बताए । एडिसनले उनलाई मेसिन बेच्ने मौका दिए । उनले सफलतापूर्वक त्यसलाई बेचे । उनको काममा रुचि देखेर एडिसनले उनलाई देशभर मेसिनको डिस्ट्रिब्युट र मार्केटिङ गर्ने कन्ट्र्याक्ट दिए । यस बिजनेसबाट वार्न्सले धेरै पैसा कमाए । पैसाभन्दा पनि ठूलो कुरा त उनले काम गरेर देखाए । व्यक्ति सोचेरै धनी बन्न सक्छ भनेर प्रमाणित गरिदिए ।

वार्न्सको मौलिक इच्छाको आर्थिक मूल्य उनका लागि के थियो त्यो त म जान्दिनँ । सायद यसबाट उनले बीस वा तीस लाख डलर कमाए । तर रकम महत्वपूर्ण होइन । महत्वपूर्ण त सिद्धान्तको सहारामा व्यक्तिले आफ्नो विचारलाई भौतिक पुरस्कारमा बदल्न सक्छ भनेर जान्नु हो ।

एडिसनसित पार्टनरसिपको कुरा गहनतापूर्वक सोच्दासोच्दै वार्न्स धनी बन्न सफल भए । सुरुमा उनीसित केही पनि थिएन । उनलाई धेरै कुरा थाहा थिएन । आफूले के चाहन्छु भन्नेमात्रै थाहा थियो । अनि उनमा आफ्नो इच्छा अनुसारको वस्तु प्राप्त गर्ने समयसम्म डटिरहने सङ्कल्प थियो ।

साभारः ‘सोच्नुहोस् र धनी बन्नुहोस्’ पुस्तकबाट