काठमाडाैं । पाकिस्तानको आन्तरिक राजनीतिमा आतंकवादको छायाँ झन् गहिरिँदो प्रमाण हालै देखिएको छ, जब प्रधानमन्त्री शहबाज शरीफका एक विश्वासपात्र सहयोगीले पहलगाम आक्रमणमा संलग्न रहेको दाबी गर्ने एक षड्यन्त्रकारीलाई सार्वजनिक रूपमा समर्थन जनाए।

उक्त षड्यन्त्रकारीले बंगलादेशमा सैन्य कू सफल गराएको गर्वका साथ उल्लेख गर्दै, भारतविरुद्धको हिंसात्मक रणनीतिलाई अनुमोदनको सन्देश दिएको थियो। यस्तो समर्थन कुनै पाखण्डी धर्मगुरु वा कट्टरपन्थी नेताबाट नभई, पाकिस्तान सरकारको उच्च तहमा कार्यरत व्यक्तिबाट आएको हुँदा, यसले पाकिस्तानको सत्ताकै संरक्षणमा आतंकको सञ्जाल फस्टाइरहेको पुष्टि गर्दछ।

पहलगाम घटना आफैंमा एक गम्भीर आतंकी आक्रमण हो, जसको तयारी सीमापारबाट गरिएको खुलेको थियो। भारतले यस आक्रमणपछि ‘अपरेशन सिन्धूर’ सञ्चालन गर्दै रणनीतिक आक्रमणमार्फत आतंकी घेरालाई कमजोर बनाउने अभियान चलायो। तर भारतको सुरक्षामूलक रणनीतिक जवाफको सट्टा पाकिस्तानमा सरकारकै वरिपरिका पात्रहरूबाट आक्रमणकारीको खुलेआम जयजयकार हुनु, केवल कूटनीतिक गैरजिम्मेवारी मात्र होइन, अन्तर्राष्ट्रिय आतंकविरोधी सहकार्यमा प्रतिगामी सोचको झलक पनि हो।

यस्तो घटनाले दक्षिण एशियाली सुरक्षा संरचनाको भंगुरता उजागर गर्दछ। नेपालजस्तो मुलुक जसले आतंकविरोधी विश्व नीति, शान्ति र असंलग्नताको मार्ग अपनाएको छ, उसले पनि अब छिमेकी मुलुकहरूमा आतंकवादप्रति कस्तो व्यवहार गरिन्छ भन्ने विषयमा स्पष्ट दृष्टिकोण राख्न आवश्यक देखिन्छ।

राजनीतिक संरक्षणमा हिंसालाई स्वीकृति दिने मुलुकसँगको कूटनीतिक व्यवहार पुनर्विचार गर्ने सन्दर्भमा यो घटना एउटा चेतावनीको घण्टी हो। पाकिस्तानको यस किसिमको व्यवहारले न केवल भारतको सुरक्षालाई चुनौती दिएको छ, तर सम्पूर्ण क्षेत्रीय स्थायित्वका लागि पनि खतरा उत्पन्न गरेको छ।